STARBUCKS HAYATIMI NASIL KURTARDI?

Kitaplarım kargo engeline takılınca kitapsız kaldım. Yani aslında okuyacak bir kaç kitap vardı da severek isteyerek aldığım kitaplar değildi. Baktım kitaplığıma yıllar önce internetten çocuklar için birşeyler aldığım yayınevinden hediye gelen bir kitap var. Evirdim çevirdim arkasını okudum hımm fena değil. Kitaplarım gelinceye kadar bununla avunabilirim diye düşünüp aldım kitabı elime başladım okumaya. Ama beğenerek kendi hür irademle almadığımdan olsa gerek kitabın çok akıcı olmamasını da eklersek elimde bildiğin süründü kitap. İncecik bir kitap nerdeyse 20 gündür elimdeydi. Tabi türlü türlü engeller de çıktı. Gecem gündüzüm birbirine karışık vaziyette benim ufaklık sayesinde. Uyku düzenim karmakarışık. Ne zaman kitabı elime alsam uykum geliyordu. Ayhh neyse dün göz kapaklarım kapanmak için inat etse de bende kitabı bitirmek için azmettim. Şükürler olsun bitti.

Michael Gates Gill'in kendi ağzından hayatını anlattığı bir kitap. Gill, New York'ta bir reklam ajansında yaratıcı yönetici olarak çalışıyor. 25 yıl çalıştıktan sonra oradan kovuluyor. Tesadüfler sonucunda yeni dostlukların doğduğu ve yaşam derslerinin alındığı, dünyanın en ilgi çeken kurumlarından birinde, perde arkasında rol almaya başlıyor. Ve o kurumda yaşadıklarını, hayata yeniden bağlanışını, yaşadığı tüm olumsuzluklara ve hastalığına rağmen yaşam savaşını nasıl sürdürdüğünü anlatıyor. 

Daha akıcı ve ilginç konulu kitaplarla karşılaşmak umuduyla, musmutlu bir hafta sonu geçirmeniz ve bol bol dinlenmeniz dileğimle sevgiler...

Devamını Oku »

BAKICI DERDİ BENİ GERDİ

Sabah sabah o kadar karışık ki duygularım. Moralim bozuk keyfim yok çok şükür sağlığım yerinde. Aslında daha önce de yazmıştım bakıcılar ile ilgili bir yazı. Sonra içime sinmedi silmiştim. Evet malesef ki çalışan annelerin en büyük sorunu bakıcı problemi. Ben bu konuda o kadar şansızım ki uzun süreli bir bakıcım olmadı hiç. Şimdiye kadar en fazla çalışan 1,5 yıl kadar çalıştı. Bi kısmetsizliğim var ya hadi hayırlara gelsin. O kadar zor ki bakıcı değiştirmek. Off off yaa yine başa dönmek yoruyor beni. 

Geçen sene mayıs ayında doğum izni dönüşü bi bakıcı bulmuştuk. 8 ay kadar o devam etti. Sonra eşi bizim çalışma saatlerimizi fazla buldu. Bıraktı kadın. Neyse mart ayında yoğun bir bakıcı arama çalışmaları sonucu birisini bulduk. 1 hafta çocukla kadın alışsın diye evdeydim. Bırak alışmayı benim oğlan kadına çorabını bile giydirtmedi. Elektrik meselesi önemli. Hiç mi hiç elektrik almadı kadından. Hal böyle olunca kadın benim içime sinmedi. Çocuğun alışmadığı sevmediği birisiyle onu bırakmak olmayacaktı. Şimdiki bakıcımızla karşılaştık tesadüfler sonucunda hemen başladı. Daha ilk günden benim oğlan bezini bile değiştirtti. Bakıcımız da sıcak kanlı olduğundan hemen alıştı benim ufaklık. 

Her güzel şeyin bir sonu varmış. Daha 3 ay olmuştu başlayalı dün eşinin tayini çıktı. Hayır o değil sürekli bakıcı arıyormuşum gibi bir izlenim oldu çevremdeki insanlara karşı. Sanki ben geçimsizmişim ya de benden kaynaklı bırakıyor gibi bişey anlaşılacak yakında. Yahu insanlar tanıyorum 4-5 yıl aynı bakıcılarıyla devam ediyorlar. Hatta yetmiyor bi de ikinci çocuğa bakıyorlar. Nasıl iş yaa. Nasıl bi şanssızlık. 

Öyle meşakkatli bir iş ki bakıcı aramak, bulmak, çocuğu alıştırmak. Ben evimde bakılsın istiyorum. Çocuğun kendi düzeni bozulmadan evinden ayrılmadan bakılsın istiyorum. Evin kuralları, çocukların neyi sevip sevmediği, huyu suyu derken damak zevkimize göre yemek pişirmesi için alıştırıyorum. Çocuklar bu konuda çok seçici çünkü. Genel bakım kuralları. Evin düzeni derken baya bi zaman alıyor bakıcıların ortama alışması, çocuğu tanıması. Çok zor işler çocuk açısından daha da zor alışma sürecinde bir hafta ben kalıyorum bir hafta da babannemizi çağırıyoruz. 

Ufaklığı bu hafta sütten kesiyordum ruhsal durumu yeteri kadar asabiyken üstüne bir de bakıcı değiştirme olayı eklenince muhteşem oldu. Şimdi önümüz ramazan bu dönemde bulmak zor olacaktır diye düşünüyorum. Kadın 2 hafta daha idare edeyim dedi. İnşallah bir aksilik çıkmaz. Çok az iznim var zaten maksimum 3 hafta da ben idare edebilirim. Hala bulamazsak hiç bir alternartifimiz yok nasıl yaparım bilmiyorum. Dört bir yana haber saldık hayırlısıyla bulunur elbet diye bir yandan olumlu düşünürken diğer yandan da karaları bağlamadan edemiyorum. Böyle dönemlerde kendimi çok yalnız hissediyorum yine yine ve yine annemi çok özlüyorum onu çok arıyorum eksikliği çok büyük. Onun yokluğu 18 yıldır kabuk bağlamayan bir yara bu durumlarda daha çok kanamaya başlıyor o yara :( 

Anlayacağınız dokunsalar ağlayacak çocuk gibiyim aa dostlar :(

Devamını Oku »

ISPANAKLI KOL BÖREĞİ

(Açlıktan kesilmiş halinin fotoğrafını çekmeyi unutmuşum. 

Bu fotoğraf bana ait değildir.)

Hamuru İçin Malzemeler : 

1 su bardağı süt

1 çay bardağı sıvı yağ

2 yumurta (birisinin sarısı üzerine sürülecek)

1 çorba kaşığı şeker

1 çay kaşığı tuz 

2 tatlı kaşığı kuru maya

Aldığı kadar un yaklaşık 3,5 su bardağı

İç Harcı İçin Malzemeler :

500gr. ıspanak (Çiğ olarak kullandım)

1 orta boy soğan (Soğanı yağda biraz kavurdum)

Yarım çay bardağı sıvı yağ

Göz kararı tuz

3-4 yemek kaşığı tereyağı (Yufkalar için)

İlk önce unu, ılık sütü, şekeri ve mayayı (suda bi 10dk. bekletmenizi tavsiye ederim) yoğuruyoruz. Sonra diğer malzemeleri ekleyip yoğurma işlemine devam ediyoruz. Elimize yapışmayacak kıvamda bir hamur elde ettiğimiz zaman üzerini kapatıp, ılık bir ortamda yarım saat kadar mayalanması için bekletiyoruz. 

Fotoğrafları Görkem çekti hain evlat en kötü açtığım yamuk yumuk yufkayı çekmiş :) 

Her bezeyi tek tek büyütüp incecik oluncaya kadar açıyoruz. Erittiğimiz tereyağını açtığımız yufkanın her yerine sürüyoruz. Yağ açısından elinizi korkak alıştırmayın yağı belli bile olmuyor hamuru emiyor. Hamuru ortadan ikiye bölüp, iç harcımı koyuyoruz.

                                                  

Harcı bol olsun demeyin yufka hayli ince olduğundan patlar. İncecik bir rulo elde edip, sonrasında içe doğru kıvrım şeklinde katlıyoruz. 

                                                                                                                                     

Bu şekilde tepsiye hepsini dizinceye kadar azıcık da tepsi de mayalanıyor. Kocaman pofuduk pofuduk oluyorlar. İçi lif lif ayrılıyor. Üzerine sütle seyreltiğim yumurta sarılı karışımı sürüyorum.(Yumurtayı direk uygulayınca bana çok yumurta kokusu geliyor. Böyle yapınca hem yumurta kokmuyor hem de nar gibi kızarmasını sağlıyorum. Arzuya göre susam serpebilirsiniz.  

 160 derecelik önceden ısınmış fırında yaklaşık 20 dakika kadar pişirip şekildeki muhteşem leziz böreği elde ediyoruz. 

Efenim sağlıklı günlerde yapınız ve yiyiniz. 

Löp löp et pıt pıt yağ olsun :))

Yarasın... 

Devamını Oku »

BİR VARMIŞ BİR YOKMUŞ - 2 -

Bizim genç kızın abla ve abisi yetişmiş evlenme çağına gelmiş. Sevdikleri insanlarla evlenip mutlu bir yuva kurmuşlar. Her ikisinin de hemen hemen aynı yaşlarda çocukları olmuş. Küçük kız da lise çağlarında genç bir kız olmuş artık. Yiğenlerini canını verecek kadar çok severmiş. Onlara oyunlar kurar, ablasınn başını ağrıtmasın onu biraz rahat bıraksınlar diye onları oyalarmış. Ablası her başı sıkıştığında kardeşini çağırırmış. Pazara gidecem yiğenine bi göz kulak oluver kardeşim. Temizlik yapıcam çocuklara bakıver kardeşim. Gel kardeşim git kardeşim. 

Genç kız abisiyle cinsiyet farkında dolayı biraz daha mesafeliymiş. Ablası onun için öyle kıymetliymiş ki bir dediğini iki etmezmiş. Ablasının kocası geceleri hep geç gelirmiş. Artık ilişkileri yıpranmış sevgileri azalmış. Evlerinde huzur kalmamış. Eniştesi sürekli alkol alıyor ablasını dövüyormuş. İçi parçalanıyormuş genç kızın ama elinden de hiç birşey gelmiyormuş. Ablasını yüzü gözü mor görmek onu kahrediyormuş. Abileri durumun farkındaymış ama olaya hiç müdahale etmiyormuş. Kardeşinin dayak yemesini görmezden gelmiş. Belki de gerçekten görmemişti. Araları eskisi kadar sıcak değilmiş. Derdini erkek kardeşine anlatamaz olmuş. Bu olaylar karşısında annelerinin elinden hiç birşey gelmiyor, sadece çaresizlik içerisinde evladının yuvası bozulmasın diye dua ediyormuş.

Bir gün anneleri amansız bir hastalığa yakalanmış. Çaresi olmayan bu hastalık annelerini günden güne tüketmiş. Yenik düşmüş kadıncağız yaşam mücadelesini kaybetmiş. Genç kız henüz lise çağındaymış annesini kaybettiğinde. Annelerinin ölümü üç kardeşi de yıkmış perişan etmiş. Artık hiç birşey eskisi gibi olmayacakmış. Üçünün de büyük desteğiymiş anneleri dağ gibi arkalarında durur dar günlerinde imdatlarına koşarmış. Tutunacak dalları kalmayan kardeşler birbirlerine sıkı sıkıya bağlanmışlar.

Aradan 2-3 ay kadar zaman geçmiş babaları yalnız yapamayacağını ve evlenmek istediğini söylemiş. Hem bu karardan hem de annelerinin ölümünden en çok etkilenen genç kız olmuş. Annelerinin dost bildiği insanlar eş arayışına çıkmışlar babaları için. Adamı evlendirmek için sıkı bir arayış içine giren akrabaları çok geçmeden hayırlı bir kısmet bulmuşlar. Uzak bir köyde bütün kardeşleri evlenmiş bir tek eşi benzeri bulunmayan türünün son örneği 40 yaşlarında bir kız bulmuşlar. Tabi adam varlıklı kim duysa evlenmek istiyor. 40'lı yaşlardaki kız alelacele bohçasını toplayıp, köyünden ayrılıyor. Evlenme hazırlıkları başlıyor. Bir yandan nikah günü alınıyor diğer yandan kolunun yarısını kaplayacak kadar bilezikler. Altınlar koluna girdikçe kızın gözünde yıldızlar parlıyor. Bunca yıldır köyden bir tane bile isteyeni çıkmayan kız kendisini değerli görmeye başlıyor. Adam çocuklarıyla tanıştırıyor müstakbel eşini. Ne yapsınlar çocuklar içlerinde yaraları taze, annelerinin toprakları henüz kurumamış çaresiz kabul ediyorlar bu evliliği.
Allah'tan öyle düğün dernek kurulmamış. Sade bir nikah töreniyle evlenmişler. Genç kız yaşadığı kederi kelimelere dökemiyormuş. Yaşadıklarına inanamıyormuş. Babasının nikahına gitmiş daha kötüsü ne olabilirdi diye düşünüyormuş aklından. Çok sevdiği biricik babasının ağzından çıkacak evet sözcüğünü duymadan inanmıyormuş bu evliliği sanki bir kabustaymış gibi hissediyormuş. Ve işte o an bir yastıkta yaşlanmaya EVET diyordu babası. Sözcüklerin anlamını yitirdiği bu kapkaranlık gün bitsin istiyormuş. Oysa onun için hayat mücadelesi yeni başlıyormuş...

DEVAMI GELECEK...

Devamını Oku »

"BEN KÜÇÜKKEN" MİMİ (DEEPTONE'DAN)

Sevgili deeptone "ben küçükken" konulu mimde mimlemiş beni. 

Sağolsun unutmamış beni de... İlk mimim olacak :) Hadi bismillah başlayalım bakalım.

Efenim ben küçükken, çok şımarık bir çocuktum, bir dediği iki edilmeyen bayan kapristim. Evin prensesi rolündeydim. Mahalledeki arkadaşlarla oynarken hep ben lider konumundaydım. Oyun kurallarını ben belirlerdim. Tüm oyunları ben kurardım. Ayyy anlatırken bile kendimden sıkıldım ne bencil bir çocukmuşum ben küçükken :))
Bahçemizdeki çeşit çeşit meyve ağaçlarından topladıklarımızı yerdik oyun aralarında. Ne tatlı giderdi ama :)) Akşam ezanı okununca evlere dağılırdık. Bazı tatil günleri yatsı ezanına kadar uzardı dışarıda oynamalarımız. Doyamazdık sokaklarda oynamaya. Ben küçükken tıkılmazdık apartmanlara, bahçesinde rengarenk çiçeklerin olduğu kuşların cıvıldadığı evimiz vardı. Çamurdan tencere tabak yapar, yemek pişirirdik. Bahçeden mis kokulu domatesler toplar tuzlar tuzlar yerdim En çok yakan top oynardım. 5 taş oynamaya bayılırdım zaten. 100 taş toplardık arkadaşlarla bazen onunla da ayrı bir oyunumuz vardı. Sos çizerdik kapı önlerindeki taşlara. Yollara tebeşirle sek sek kutucukları çizerdik. Kuzenlerimle kış akşamlarında isim şehir oynardık. Hımbıl oynardık ne eğlenirdik. Kinder suprise yumurtaları o zamanlarda yeni çıkmıştı sanırım. Ablamla abim benden kaçmak için bi yerlere giderken bak sana süpriz yumurta alacaz derlerdi. O zaman gidiş serbestti :) Ne orjinal şeyler çıkardı içinden bayılırdım.
Çok yemek seçerdim. Annem ne pişireceğini şaşırırdı. (bugünlerde benim içinde bulunduğum durum gibi) Tam olarak ne yiyip ne yemediğimi net hatırlamıyorum ama özellikle et konusunda daha da seçiciydim koyun eti koktuğu için dana eti tercih ederdim. Asla yağlı et yediremezdi kimse bana. Çok abur cubur yerdim. 

Ben küçükken annem vardı saçlarımı okşayan, babam vardı sımsıkı sarılan. (Allah ikisine de rahmet eylesin) Bu mim çok hüzünlendirdi beni. Neyse daha fazla duygusala bağlamadan bende mimleyeyim mimlenmeyen arkadaşlarımdan.

Sevgili arkadaşım flzpink mimledim seni :))

Ve diğer yeni tanıdığım arkadaşlarımdan; elif sarı, 2balik sizleri de mimleyeyim. Bakalım sizler küçükken nasılmışsınız?

Sevgiler...

Devamını Oku »

YİNE YORUCU BİR HAFTA SONUNDAN

Yorucu bir hafta sonundan kalma savaşçı ve pert bir annenin kaleminden....

Her cumartesi bir planım olur muhakkak ya misafir gelir ya ben misafirliğe giderim ya alışverişe gideriz ya çocuklar için bir şeyler yaparız falan. Bu hafta hava muhalefeti nedeniyle plan yapamadım zaten benim ufaklıkta biraz rahatsız olunca evde geçirelim hafta sonunu o biraz toparlansın istedim. Abimlerle ablamı akşam yemeğine çağırdım. Ama yemek olup da öyle çok ağır bişeyler değildi yaptığım. Bir önceki hafta Amerika'dan yatılı misafirlerim vardı. Onlar için el açması kol böreği yapmıştım. Bir ölçü fazla yapıp dolaba atmıştım. Onu çıkardım taptaze oluyor bi de ısıtınca. Mercimek çorbası, çupra, iki çeşit salata, ıspanaklı kol böreği (tarifi bir postta gelecek), irmik helvası, sütlaç yaptım. Onur hasta olunca daha da bi huysuzdu. Paçama yapışmalar mızmızlanmalar derken neyse akşamı ettik. Güzelce yemeğimizi yedik sohbetler ettik. Hatta yıkıldık gülmekten. Yiğenlerim ablam, abim ve ben 3 kuşağın çatışması, buluşması, ortak noktaları. Akıllı telefonların programları sayesinde baya bi güldük. O değilde eskiden bişey çıkınca ya da teknoloji alanında bişey olsun mutlaka benim haberim olurdu. Demekki ben de yaşlanıyorum artık. Yiğenlerimin kullandıkları programları daha önce hiç duymamam şaşırttı beni. Yaa dedim demekki gençlik böyle birşeydi...  

Pazar günü zaten her hafta temizlikçi geliyor. Yarım günde ne var ne yok temizliyor sağolsun. Anlamadığım nokta her hafta aynısı oluyor. Yahu evi başkası temizliyor ama benim işim hiç bitmiyor. Kirli çamaşırlarda bin bereket var maşallah. Sepeti hiç boş görmedim şimdiye kadar. Her pazar aynı sendromlardayım temizlikçi geliyor ben evin dağınıklığını topluyorum. Bir yandan çamaşır seriyorum bir yandan atıyorum. Ve sürekli hareket halindeyim temizlikçi gidince de kabus gibi bir ütü beni bekliyor. Hele bu hafta perdeyi yıkadım kaput gibi kalın bir kumaş kaç metreydi hatırlayamıycam (o kadar uzundu yani) :)) Hava kötü olduğu için kurutması bir dert ütülemesi daha da ayrı bir dertti. O kadar çok yoruldum ki gece saat 12'ye kadar ütü yaptım geçen hafta sonu misafir olduğundan o haftanın ütüleriyle birlikte hala bir daah ki haftaya devreden ütüyle olayı bitirdim. Eksik olmasın ufaklık yatmadan önce uyku sıkıştırınca ayrı bir bunalımlarda. Gece saat yarım olmuş gel yatak odasına gidelim diyorum yok efendim oturma odasında tv seyredip kucağımda uyukluyacakmış. Öyle olunca gece 1'lere kadar ayaktayım. Işıkları söndürüp nasıl yattığımı hatırlamıyorum bile

Kaçınılmaz hazin son bugün her yerim ağrıyor. Topuk dikenim çıldırdı. Çok uykuuummm vaaarrr. Kendimi yorgun, bitkin, çökmüş hissediyorum. Ara arada göz kapaklarım kapanıyor. Varsa cümle düşüklükleri idare edin artık sevgili takipçilerim ;-) 

Bende durumlar böyle işte. Çocuklu çalışan bayanlar huu size sesleniyorum sizde hafta sonları nasıl geçiyor? (Kendine kaderdaş arayan anne profili)

Devamını Oku »